แต่อาทิตย์ที่แล้วนี่งานเยอะสุดๆเลยล่ะ
อังคาร ... ได้นั่งแค่ชั่วโมงเดียว ที่เหลือเดินเสิร์ฟน้ำ จัดเบรค ตอบคำถามอาจารย์ที่มาดูงานอยู่
ตั้งสี่ห้าร้อยคน ไม่ได้เรียน ต้องกลับมาตามงานอีก วุ่นวายกว่าเก่า

 

 

 

อากาศก็สามฤดูเชียว เช้ามาแดดก็ร้อน สิบโมงฝนตกหนัก อุดรพิทย์เป็นอัมพาต สิบเอ็ดโมงแดดออกอีก
ตกเย็นมาก็ร้อนๆหนาวๆ

งานที่ยุ่งๆ ทำให้ลืมอะไรที่ไม่สบายใจได้บ้าง
แต่ไม่รู้นี่นา ว่าไม่สบายใจเรื่องอะไร
แต่มันรู้สึกเหมือนไม่อยากทำอะไรเลย

 

เคยถามตัวเองว่า
นอกจากตัวแกเองเนี่ย มีใครช่วยแกได้มั้ย
แล้วก็เคยตอบตัวเองว่า  ไม่มีหรอก เราเองนี่แหละช่วยตัวเราเองได้
ตอนนี้ คงต้องเปลี่ยนคำตอบ
เพราะคนอื่น ก็สำคัญกับชีวิตเราเหมือนกัน
แต่เค้าจะคิดป่ะล่ะ ว่าเราสำคัญกับเค้า
ก็ ไ ม่ รู้ อี ก ล่ ะ

------------------------------------

กำลังใจ...
เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เอง
ว่ากำลัง"ขาด"มัน
และยอมรับอย่างลูกผู้ชายว่า กำลัง"ต้องการ"สิ่งๆนี้อยู่
เกิดคำถามว่า"ตัวเองให้ไม่ได้หรอ?"
คำตอบ"ให้ได้...แต่ไม่มีความสุขเท่าคนที่เรารักเค้าให้หรอก"
แต่ก็นะ
ไม่ได้เรียกร้อง แต่อยากได้ ไว้นึกถึงเวลามัน"รู้สึกแปลกๆ"อย่างเนี้ยะ
ใครให้มานะ จะไม่ลืมเลย คอยดูสิ

-------------------------------------
เคย "งอน" ใครซักคน แบบไม่มีเหตุผลมั้ยครับ
เหมือนที่ผมกำลังเป็นอยู่เนี่ย
แต่ก็ไม่ถึงกับไร้เหตุผลหรอกน้า
อย่างน้อย .... ก็แค่อยากรู้ว่า
เค้าลืมเราไปรึยัง
ก็เท่านั้นเอง...