วันนี้พยายามที่จะร่าเริง
แจ่มใส เฮฮา หัวเราะกับเพื่อนๆ
พยายามที่จะทำให้คนอื่นรู้สึกว่า
ตัวเองไม่เป็นอะไร...
แต่รู้มั้ย ในใจมันคิดอะไรอยู่

ภาพเก่าๆที่เคยเห็น ผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง
ตอกย้ำความไม่เอาไหนของเราอยู่ตลอดเวลา
กับท่าทีของใครคนนั้น ที่นับวันมีแต่ละห่างไกลออกไปเรื่อยๆ
คงจะเห็นแล้วสินะ ว่าเรามันไม่เอาไหนเลยจริงๆ
คงจะเห็นแล้วสินะ ว่าคนคนนี้ทำให้คุณและอีกหลายคน
ลำบากใจมากแค่ไหน...

 

 

 

ถึงวันนี้
คำว่า - ขอโทษ -
มันน้อยเกินไปแล้วจริงๆ
สำหรับความผิดที่เค้ามีตอนนี้
เค้าคงไม่เสียใจเลย ถ้าเค้ารับไปคนเดียว
ไม่คิดว่าความผิดครั้งนี้ จะทำให้คนอื่นได้รับผลกระทบไปเต็มๆ

 

 

 

มันคงจะฟังดูไม่มีเหตุผล
ถ้าจะบอกว่า
เค้าหมดแรงที่จะเดินต่อไปแล้ว
รู้ทั้งรู้ว่าถ้าตัวเองไม่เดินต่อไป มันต้องมีปัญหา
แต่ตอนนี้มันขาดอะไรไปอย่าง
ขาดสิ่งๆหนึ่งที่ทุกครั้งเคยมี เคยได้
สิ่งๆนี้สามารถทำให้คนที่กำลังใกล้จะทรุดลง
กลับทรงตัว และเดินต่อไปได้อีกครั้ง

มันคือกำลังใจไงล่ะ.....

เค้าต้องทำยังไงต่อไป
สำหรับทุกอย่างที่จะถาโถมเข้ามา
รู้...ว่าใครก็ช่วยไม่ได้
เพราะมันเกิดจากตัวเค้าเอง
แต่ใครจะเชื่อ
ว่าเค้าคงไม่เหลือใครแล้วจริงๆ

เฮ้อ...เศร้าอ่ะ
มาสเปซทีไร มีแต่เรื่องเศร้าๆทู้กกกที

จริงๆมันไม่น่าเศร้านะ
อุตส่าห์สอบข้อเขียน ม.ขอนแก่นติดเนี่ย
เชื่อมะ ขนาดติดแล้ว พ่อแม่ยังเฉยๆ
ซ้ำแม่ยังถาม
"งั้นจะไม่เอาธรรมศาสตร์แล้วสิ"
.....
จะร้องไห้มันซะเดี๋ยวนั้น คนเราคิดถึงอนาคตแบบเนี้ย
ปัจจุบันอยู่กะตัวเองแท้ๆเชียว
เฮ้อ....

 

 

พอเราติด ก็ดีใจ
พอเพื่อนไม่ติด ก็ใจหาย
ยิ่งเป็นเพื่อนสนิท ยิ่งไม่รู้จะทำยังไง
จะโทรไปหาก็ไม่กล้า กลัวจะรับไม่ได้
จะทิ้งไว้นาน ก็กลัวเขาจะรู้สึกเหงามากไปกว่านี้
นั่นน่ะความฝันของเขาเลยนะ

แต่ไม่รู้มันเป็นอะไร

 

อีกคนก็เหมือนกัน
ไม่ติด...ไม่รู้จะปลอบยังไง
ฟังๆดูแล้วก็สัมผัสได้ ว่าเศร้ามากแค่ไหน

อย่างน้อยๆเค้าก็คือกำลังใจของผมเหมือนกัน
ถ้าเค้ามาเป็นอย่างนี้
... แล้วเราล่ะ...
ไม่ใช่เอาชีวิตไปขึ้นกะคนอื่นนะ แต่มันเศร้าแทน

แล้ววันต่อมา
เราก็ได้ยินประโยคที่(ยังไม่ทัน)เตรียมใจไว้ว่าจะได้ยิน
...ใจหาย....

รู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือใครจริงๆ
รู้สึกว่าต่อไปเราจะทำยังไง
กับภาระหน้าที่ที่อยู่ตรงหน้า
โดยไม่มีคนที่คอยยืนอยู่ข้างๆ คอยเป็นคนที่ให้คำปรึกษา เป็นเพื่อนคุย
เป็นแรงบันดาลใจเหมือนก่อน

ทุกอย่างดูห่างออกไป....ทุกที...ทุกที
กำลังใจที่เคยมีอยู่เต็มเปี่ยม กลับลดลงไปทีละน้อย...ทีละน้อย

ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ....

แต่มันก็สะท้อนให้รู้ว่า

 

"แกมันก็แค่ลูกแหง่ตัวนึง" เท่านั้นเอง