| Krithin 的个人资料:: CaLLeD mE DrEaM[t] ::日志列表 |  工具  帮助 |
|
3月16日 TU Success!!!!อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์
----------------- ขอตะโกนดังๆซักทีเถอะ
ว่าแต่ทำไมประกาศเร็วจัง จริงๆต้องวันที่ 26 ไม่ใช่หรอ? พี่เค้าบอกว่าพอดีตรวจเสร็จก่อน แล้วก็ทำฐานข้อมูลเรียบร้อย เลยประกาศก่อนได้.... ดีใจมั้ย?
จะว่าไปก็แปลกๆอยู่นะ ดีแล้วล่ะที่ยอมสละสิทธิ์ มข. ไม่งั้นล่ะ sad ตายเลย เฮอๆ หลังจากช๊อกได้ที่แล้ว
ก็นึกถึงคนอื่นๆที่ไปสอบด้วยกัน
ลองตรวจดู... เป็นเอกก็ไม่ติด....คุณนิวก็ไม่ติด...โอ๊ต...แชมป์...กิ๊ฟท์....ไม่ติดอ่ะ ซะงั้น... เศร้าเลยนะนี่ โดดเดี่ยวเลย ไม่น่า มันต้องมีซักคนแหละ ปีนี้เค้ารับ 300 แต่ผ่านข้อเขียน 377
ทุกปีๆ เค้ารับหมดนะ ปีนี้ด้วยเท้อะ ซ้าาาาธุ!!! ยังไม่บอกใครเลยนะนี่...พ่อกะแม่ก็ยังไม่บอก
ชั่วร้ายๆ - -" เดี๋ยวปิดซอยเลี้ยงตอนนี้ ไม่ว่างๆ 55+ ไม่มีอะไรเล่าแล้ว ยังไม่หายอึ้ง
อ้อ ตอนนี้กลัวอย่างเดียว ... กลัวติดศูนย์
อีกอย่างๆ กำลังตามแหวนรุ่นอยู่นะ ทันวันรับ รบ.หรอก
เมย์จ๋าาาาา ดรีมจะตามไปแล้วน้าาาาาา 55+ มีเพลงจะให้เพื่อนๆทุกคนครับ
แรงใจ - โต๋ ศักดิ์สิทธิ์
เมื่อก่อนเคยฝันทุกวันทุกคืน
ว่าวันหนึ่งฉันจะไปถึงจุดนั้น จุดที่เคยหวังและฝันมาตั้งนาน จนฉันนั้นเริ่มหมดแรง แต่ในวันนี้ฉันมีเธอข้างกาย
ก็เลยสบายเพราะมีเธอเป็นแรงใจ ที่จะให้ฉันนั้นมีแรงจะสู้ไป เพื่อความฝันจะได้เป็นจริง และในวันนี้ฉันพร้อมจะก้าวไป
พร้อมจะเปลี่ยนแปลงความทุกข์ให้สดใส มีเธออยู่ตรงนี้ฉันเลยไม่ท้อใจ เพราะรักคำเดียวที่เธอให้มา และต่อจากนี้เราจะก้าวไปด้วยกัน
จะร่วมสร้างฝันให้มันเป็นจริง ยามทุกข์ยามท้อเราจะช่วยกันในทุกสิ่ง และฝันก็คงไม่ไกล ที่จะไขว่คว้า ยามทุกข์ยามท้อเราจะช่วยกันในทุกสิ่ง และฝันก็จะเป็นจริง ในทุกสิ่งที่ต้องการ 3月13日 280748 - pass a dayอัพอัพไว้ก่อน
มันไม่รู้จะเล่าเรื่องอะไรดี เอาเป็นว่า ฟอร์มเดิมละกัน เอาไดอารี่วันเก่าๆมารีรัน (ยังกะรายการทีวี - -) อ่านๆไปก่อนนะครับ^^ ผ่านไปอีกวันนึง
กับอะไรก้อไม่รู้...ยุ่งมันทั้งวันเลย หลังจากเมื่อคืนก็ขนลุกทั้งคืน นั่งขำกะฟิคที่ตัวเองแต่งต่อจากของน้องสาว 555+ เลยตื่นขึ้นอย่างสดชื่นกว่าทุกวัน ง่าวววว == ร้องเพลงชาติ ==
อะไรกัน ร้องเพลงชาติอีกแล้วหรอ เด็กม.2หายไปไหนเนี่ยยย เอาว่ะ ร้องก็ร้อง หูแตกอย่ามาโทษกันล่ะ!! เหอๆ == ดุ ==
อากาศร้อนแต่เช้าเลย วันนี้เลยดูดุๆไป ใครโดนดุก้อขอโทษด้วยนะคร้าบบ ลืมฉีดยาน่ะ โฮ่งๆ == โดด ==
วันนี้โดดชุมนุม แต่โดดมาประชุมคณะกรรมการนักเรียนน้า มันไม่มีเวลาจริงๆนี่นา!! ประชุมนอกสถานที่ ... อัฒจรรย์เชียร์คับ เอิ๊กๆๆ มีความสุข ลมงี้เย็นเชียว == ย้าย ==
ใครเอาศาลพระภูมิของโรงเรียนไปตั้งไว้ที่ลานจอดรถเนี่ย!! ประธานนักเรียนจาได้ออกโรงก็งานนี้ล่ะ...เฮ้อ ร้อนก็ร้อน ต้นไม้ก็ไม่มีซักต้น คิดว่ามันจะเท่เหมือนโรงเรียนข้างๆรึไงเนี่ยย เขาปลูกต้นไม้อยู่นะคับ!! == ดุ (อีกแล้ว) ==
ดุเพื่อนอีกแล้ว มานเอาไดอารี่ที่รักของเราไปอ่านเล่น อยากจาอ่านอะไรกันนักหนาค้าบบ คราวหลังน่ะ...อยากอ่านก็มาขอดิเอ้อออ จะแถมเลขท้ายสองตัวให้เลยคอยดูสิ!! == ผลสอบบ == อูยย ข้อสอบพระพุทธยากกว่าฟิสิกส์ แต่ทำไมผ่านว้า ก้อดีๆ จาได้ไม่ต้องซ่อม (เพราะว่าซ่อมเยอะแล้วว^^) == ซ้อมเพลงเชียร์ == ได้หลายเพลงแล้ววันนี้ แต่เมื่อไหร่จะได้ไปซ้อมน้องเค้าล่ะ เดี๋ยวก็ลืมท่าหมดหรอก แล้วเรื่องคัตเอาท์ก็ดูๆได้แล้วนะ โรงเรียนนี้เอาเว่อร์ไว้ก่อน...อยู่แล้ว งานโชว์โรงเรียนนี่นาคับ อยากดูเรื่องแปรอักษร แต่ได้อยู่เรื่องอุปกรณ์เชียร์ แงๆๆ ไม่เป็นไรๆ แต่จาไปป่วนให้ได้เชียววว ... ล้อเล่นค้าบบ ******************************** คิดถึงน้องสาวมากมายคับ วันนี้พี่มันดูร่าเริงๆไงก็ไม่รู้แฮะวันนี้ สงสัยต้องมีใครแอบคิดถึงแน่ๆเลย . . . . . .. อ๊ากก หลงตัวเองอีกแล้วไอ้ดรีมมม (น่านนะ...นานๆที^^).. 12月19日 Lonely...วันนี้พยายามที่จะร่าเริง
แจ่มใส เฮฮา หัวเราะกับเพื่อนๆ พยายามที่จะทำให้คนอื่นรู้สึกว่า ตัวเองไม่เป็นอะไร... แต่รู้มั้ย ในใจมันคิดอะไรอยู่ ภาพเก่าๆที่เคยเห็น ผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง
ตอกย้ำความไม่เอาไหนของเราอยู่ตลอดเวลา กับท่าทีของใครคนนั้น ที่นับวันมีแต่ละห่างไกลออกไปเรื่อยๆ คงจะเห็นแล้วสินะ ว่าเรามันไม่เอาไหนเลยจริงๆ คงจะเห็นแล้วสินะ ว่าคนคนนี้ทำให้คุณและอีกหลายคน ลำบากใจมากแค่ไหน... ถึงวันนี้
คำว่า - ขอโทษ - มันน้อยเกินไปแล้วจริงๆ สำหรับความผิดที่เค้ามีตอนนี้ เค้าคงไม่เสียใจเลย ถ้าเค้ารับไปคนเดียว ไม่คิดว่าความผิดครั้งนี้ จะทำให้คนอื่นได้รับผลกระทบไปเต็มๆ มันคงจะฟังดูไม่มีเหตุผล
ถ้าจะบอกว่า เค้าหมดแรงที่จะเดินต่อไปแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าถ้าตัวเองไม่เดินต่อไป มันต้องมีปัญหา แต่ตอนนี้มันขาดอะไรไปอย่าง ขาดสิ่งๆหนึ่งที่ทุกครั้งเคยมี เคยได้ สิ่งๆนี้สามารถทำให้คนที่กำลังใกล้จะทรุดลง กลับทรงตัว และเดินต่อไปได้อีกครั้ง มันคือกำลังใจไงล่ะ.....
เค้าต้องทำยังไงต่อไป สำหรับทุกอย่างที่จะถาโถมเข้ามา รู้...ว่าใครก็ช่วยไม่ได้ เพราะมันเกิดจากตัวเค้าเอง แต่ใครจะเชื่อ ว่าเค้าคงไม่เหลือใครแล้วจริงๆ 12月10日 ลูกแหง่!?เฮ้อ...เศร้าอ่ะ
มาสเปซทีไร มีแต่เรื่องเศร้าๆทู้กกกที จริงๆมันไม่น่าเศร้านะ
อุตส่าห์สอบข้อเขียน ม.ขอนแก่นติดเนี่ย เชื่อมะ ขนาดติดแล้ว พ่อแม่ยังเฉยๆ ซ้ำแม่ยังถาม "งั้นจะไม่เอาธรรมศาสตร์แล้วสิ" ..... จะร้องไห้มันซะเดี๋ยวนั้น คนเราคิดถึงอนาคตแบบเนี้ย ปัจจุบันอยู่กะตัวเองแท้ๆเชียว เฮ้อ.... พอเราติด ก็ดีใจ
พอเพื่อนไม่ติด ก็ใจหาย ยิ่งเป็นเพื่อนสนิท ยิ่งไม่รู้จะทำยังไง จะโทรไปหาก็ไม่กล้า กลัวจะรับไม่ได้ จะทิ้งไว้นาน ก็กลัวเขาจะรู้สึกเหงามากไปกว่านี้ นั่นน่ะความฝันของเขาเลยนะ แต่ไม่รู้มันเป็นอะไร
อีกคนก็เหมือนกัน
ไม่ติด...ไม่รู้จะปลอบยังไง ฟังๆดูแล้วก็สัมผัสได้ ว่าเศร้ามากแค่ไหน อย่างน้อยๆเค้าก็คือกำลังใจของผมเหมือนกัน
ถ้าเค้ามาเป็นอย่างนี้ ... แล้วเราล่ะ... ไม่ใช่เอาชีวิตไปขึ้นกะคนอื่นนะ แต่มันเศร้าแทน แล้ววันต่อมา
เราก็ได้ยินประโยคที่(ยังไม่ทัน)เตรียมใจไว้ว่าจะได้ยิน ...ใจหาย.... รู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือใครจริงๆ
รู้สึกว่าต่อไปเราจะทำยังไง กับภาระหน้าที่ที่อยู่ตรงหน้า โดยไม่มีคนที่คอยยืนอยู่ข้างๆ คอยเป็นคนที่ให้คำปรึกษา เป็นเพื่อนคุย เป็นแรงบันดาลใจเหมือนก่อน ทุกอย่างดูห่างออกไป....ทุกที...ทุกที
กำลังใจที่เคยมีอยู่เต็มเปี่ยม กลับลดลงไปทีละน้อย...ทีละน้อย ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ....
แต่มันก็สะท้อนให้รู้ว่า
"แกมันก็แค่ลูกแหง่ตัวนึง" เท่านั้นเอง 10月3日 September 2 2005 - อะไร...ก็ไม่รู้ ?รอบอาทิตย์นี่ เป็นยังไงนะ
บอกตัวเองไม่ถูก ว่าเกิดอะไรขึ้น เพื่อนก็พากันถาม เพราะเห็นเราเงียบไป ไอ้เราก็ไม่ได้ตอบว่าไงหรอก บ่ายเบี่ยงไปตามประสา ก็มันคิดไม่ออกนี่นา ว่าเป็นอะไร แล้วรู้สึกว่าช่วงนี้จะเป็นหนักด้วย เคยเป็นมะ? รู้...ว่าไม่เคย แต่อาทิตย์ที่แล้วนี่งานเยอะสุดๆเลยล่ะ
อังคาร ... ได้นั่งแค่ชั่วโมงเดียว ที่เหลือเดินเสิร์ฟน้ำ จัดเบรค ตอบคำถามอาจารย์ที่มาดูงานอยู่ ตั้งสี่ห้าร้อยคน ไม่ได้เรียน ต้องกลับมาตามงานอีก วุ่นวายกว่าเก่า พุธ . . . เรียกประชุมด่วนกลางคาบแรก คุยเรื่องพานักเรียนไปงานท่านพระครู ผอ.ศูนย์เวฬุวัน
คุยกันไม่เคลียร์ จนต้องไปคุยกะท่านผอ.ตอนนั้น โดนเอ็ดกลับมาว่าทำงานไม่มีสติ .. คงงั้นมั้งครับ งี้แหละ เสียพระที่ดีๆไปซักท่านนึงก็เป็นแบบนี้แหละ พฤหัส ... ต้องไปเรียนรองผอ.ว่า ต้องเหมารถแล้วล่ะ ดีว่าได้ทันที รถศรีเชียงใหม่ ตั้งแปดพันแน่ะ
มีนักเรียนอยากไปก็เยอะ แต่ว่าจัดได้แค่นั้นจริงๆ ความจริง อยากเอาไปทั้งโรงเรียนเลยด้วยซ้ำ ตัวเองก็ไปไม่ได้อีก เสียดายสุดๆ .. เอาเหอะ ไว้หาเวลาได้จะไปหาท่านซักสามวันเลย ศุกร์ ... เพื่อนมันดุเอา ว่ามันเห็นเรายิ้มแบบที่เคยเห็น แค่สองครั้งเอง
แกนี่น้า เค้าบอกแล้วไง ไม่รู้มันเป็นอะไรเนี่ย อากาศก็สามฤดูเชียว เช้ามาแดดก็ร้อน สิบโมงฝนตกหนัก อุดรพิทย์เป็นอัมพาต สิบเอ็ดโมงแดดออกอีก ตกเย็นมาก็ร้อนๆหนาวๆ งานที่ยุ่งๆ ทำให้ลืมอะไรที่ไม่สบายใจได้บ้าง
แต่ไม่รู้นี่นา ว่าไม่สบายใจเรื่องอะไร แต่มันรู้สึกเหมือนไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากตื่นขึ้นมาตอนเช้า ไม่อยากไปโรงเรียน ไม่อยากเรียน ไม่อยากทำงาน ไม่อยากเซ็นเอกสาร ไม่อยากนำร้องเพลงชาติ ไม่อยากนำสวดมนต์ (ที่พอสวดแบบแปลแล้วก็โดนด่าเอา) ไม่อยากเดินผ่านห้องกิจการ ไม่อยากเบียดเสียดกับใครในโรงอาหาร ไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของคนที่จ้องตัวเอง ไม่อยากถูกเรียกเวลามีงานด่วน ไม่อยากคุยกะรุ่นน้อง ไม่อยากซ้อมเชียร์ ไม่อยากทำการบ้าน ไม่อยากเล่นเอ็ม ไม่อยากอัพได... รู้. . . ว่าทำไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะเดินทางนี้แล้วนี่ เดินให้มันตลอดรอดฝังดิ เคยถามตัวเองว่า
นอกจากตัวแกเองเนี่ย มีใครช่วยแกได้มั้ย แล้วก็เคยตอบตัวเองว่า ไม่มีหรอก เราเองนี่แหละช่วยตัวเราเองได้ ตอนนี้ คงต้องเปลี่ยนคำตอบ เพราะคนอื่น ก็สำคัญกับชีวิตเราเหมือนกัน แต่เค้าจะคิดป่ะล่ะ ว่าเราสำคัญกับเค้า ก็ ไ ม่ รู้ อี ก ล่ ะ ------------------------------------
กำลังใจ...
เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เอง ว่ากำลัง"ขาด"มัน และยอมรับอย่างลูกผู้ชายว่า กำลัง"ต้องการ"สิ่งๆนี้อยู่ เกิดคำถามว่า"ตัวเองให้ไม่ได้หรอ?" คำตอบ"ให้ได้...แต่ไม่มีความสุขเท่าคนที่เรารักเค้าให้หรอก" แต่ก็นะ ไม่ได้เรียกร้อง แต่อยากได้ ไว้นึกถึงเวลามัน"รู้สึกแปลกๆ"อย่างเนี้ยะ ใครให้มานะ จะไม่ลืมเลย คอยดูสิ ------------------------------------- เคย "งอน" ใครซักคน แบบไม่มีเหตุผลมั้ยครับ เหมือนที่ผมกำลังเป็นอยู่เนี่ย แต่ก็ไม่ถึงกับไร้เหตุผลหรอกน้า อย่างน้อย .... ก็แค่อยากรู้ว่า เค้าลืมเราไปรึยัง ก็เท่านั้นเอง... 7月21日 Finishเอ้อออ
สอบเสร็จซักทีนะคนเรา เตรียมพร้อมมากที่สุดแล้วล่ะ ได้เท่าไหร่ก็(แก้)เท่านั้น^^ :: เรื่องตลกระหว่างสอบ ::
"ขอเปลี่ยนแปลงเวลาสอบของรายวิชา ว43XXX ฟิสิกส์ ม.6 จากหนึ่งชั่วโมง เป็น หนึ่งชั่วโมงสามสิบนาที...ค่ะ" (นับในใจ 1 - 2) 555555555555555+++++++++++ โดยมิได้นัดหมาย^^ แล้วข้าพเจ้าก็ออกพร้อมกับคนอื่นๆ "ในสองนาทีหลังประกาศ" "ไม่อนุญาตให้ทดลงในกระดาษคำถาม
หากต้องการทด ให้ทดในที่ว่างของกระดาษคำตอบ" - - ไหนวะที่ว่างเนี่ย?! - - สอบเสร็จน่ะเหรอ
ไปโดดยางต่อเลย (ห้องหกรู้กัน!!!) ไปซ้อมจินตลีลากับฝันกะแบงค์ มันมั่กๆ!! แต่เหนื่อยอ่ะ เดินไปเดินมาตลอดเลย ดีว่าเพื่อนๆเล่นด้วย ไม่ค่อยมีปัญหา นี่แหละ เวลาทำงานกันเป็น"ทีม"อ่ะ
ความคิดมันก็จะออกมาเยอะแยะเลยล่ะ ช่วยกันคิด ช่วยกันแก้ สนุกจะตาย บอกแล้วไง "เขาเล็งห้องเราอยู่" ไม่รู้เล็งทำไมเนอะ เราเพิ่งประกาศว่าเราไม่แข่งกับใครอยู่หยกๆ ประกาศกันเองหรอก^^ เค้าก็ทำหน้าที่ที่เค้าทำได้น่ะนะ ไอ้จะมาเป็นตัวนำเนี่ย คงไม่ใช่ เป็นคอนดักเตอร์ที่ต้องโคทั้งคนร้อง ทั้งคนกำกับด้วย เลยดูมีบทบาท จริงๆไม่ใช่เลย เค้าก็เงี้ย อยู่ตรงไหนก็ทำงานได้ "อย่าเอาไปฝังดินเป็นพอ!!" เมื่อคืนวานนอนไม่หลับอย่างแรง
นั่งตอบจดหมายให้ปุ๋ยแล้วก็นอนเล่น พอสมองโล่งๆแทนที่จะได้นอน เรื่องเดิมๆก็เข้าหัวอีกแล้ว คิดมากเลยสิคราวนี้ ไม่รู้จะทำอะไร เลย msg หาปุ๋ย ไม่คิดว่าจะโทรกลับมา พอโทรกลับมาเลยคุยซะหน่อย เกือบชั่วโมง ปากก็บอก "ง่วงก็บอกนะ" แต่พอสายตัด เรากลับโทรหาเธอทุกที สายไม่ว่างด้วย นึกว่าจะทำลายสถิติที่ทำไว้ปีที่แล้วซะอีก "คุยโทรศัพท์จากสี่ทุ่ม ถึงตีสี่!!!" ทำไว้กะใครนี่แหละ นอนคุยกะปุ๋ย
ทำให้รู้สึกว่า "เธอกะฉัน - ไม่ต่างกันเลย" จุดต่างมีนิดเดียว ที่เหลือปรับทุกข์กันได้เลยแหละ ลำบากใจเนอะ ถ้าเจออะไรแบบนั้นจริงๆน่ะ ฟังประโยคนี้แล้วมันแปลบๆยังไงชอบกล "เพื่อนก็เพื่อนเถอะ อย่าให้รักก็แล้วกัน" == เหมือนตัวเองกำลังเป็นอยู่...รึเปล่า == อย่าเลย - เป็นเพื่อนกันแบบนี้แหละดีแล้ว...จริงมะ เฮ้ย พูดถึงใครเนี่ยแก?!! 7月17日 Pround - Try - Sadวันนี้...
ไม่คิดว่าจะเหนื่อยเพราะอะไรเลยนะ ทั้งวันก็เดินไปเดินมา - ติวหนังสือกัน (ดูเหมือนขยันเนอะ) แต่พอกลับบ้านมา...หลับคาชุดนักเรียนตั้งชั่วโมงแน่ะ เออ!!
ข่าวลืออ่ะ ว่าสอบ A-NET เดือนตุลา จาบ้าเหรอ???? เดี๋ยววันพุธรู้กัน!!! วันนี้รู้สึกว่าประสาทจะกิน เหอๆ
ไม่ถูกใจอะไรก็ด่าไปเรื่อย คนโดนด่าก็ไม่รู้สึกหรอก ถนัดจังนะ ทำอะไรให้คนอื่น แล้วเค้าไม่รู้สึกเนี่ย ทั้งด่า ทั้งรัก ทั้งแคร์ ... ไม่ได้ช่วยติวอะไรกะเค้าหรอกวันนี้
อยู่หลังตึก 4 ก็... นั่งเลกเชอร์พระพุทธให้เพื่อนบทนึง แล้วก็เดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม
เดินไปเล่นกะเพื่อนอีกฝั่ง ไปเป็นที่ปรึกษาเรื่องเลือกคณะ "ภูมิใจสุดๆคับพี่น้อง" ไอ้เราก็....นะ แนะนำไปตามเรื่อง มีประโยคนึงติดใจมาก พูดเองเลย^^ "ถ้าเรียนที่มัน pure เกินไปก็ทำอะไรไม่ได้มากหรอก น่าจะเรียนในด้านที่มันประยุกต์หน่อย คุณน่ะไหวอยู่แล้ว...เชื่อดิ" เค้าจะเชื่อเรามั้ยฮึ? พรุ่งนี้ก็สอบแล้ว
แต่รู้สึกว่าตัวเอง "เย็น" อยู่ได้ วันนี้ก็ล่องลอยไปเรื่อย... สงสัยต้องรอจนกว่ารู้ว่าตกทุกวิชา ค่อยมากระตือรือร้น ใช่มั้ยแก? เผลอเอาหนังสือไปตีหัวฝนด้วยแหละ
ไม่น่าเลยไอ้ดรีม... ก็แค่โมโหเอง คุณเล่นรวมหัวกะเอิร์ลแซวเรื่อง ......... เรื่องนั่นแหละ เรื่องไม่เป็นเรื่อง แกก็เดินไปให้เค้าแซวได้เนาะ เตือนไว้นะ ใครก็เหอะ ถ้าขืนยังอยากแซวอีก ก็ไม่ว่า - - แต่ไม่รับรองความปลอดภัย ระ วัง ไว้ 7月16日 In the name of 'Brother' - 1Chapter 1
ชายหนุ่มร่างสูงคนนึง ค่อยๆลืมตาขึ้น รับแสงของวันใหม่ พร้อมกับละอองฝน ที่สาดกระเซ็นจากภายนอก อีกทั้งสายลมที่พัดเบาๆ พอให้รู้สึกสบายกับเช้าของวันใหม่ คงนอนต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ...ชายหนุ่มรำพึงกะตัวเอง ร่างสูงลุกขึ้นจากที่นอน มือขยี้ผมสีดำน้ำตาลที่ดูยุ่งเหยิง รู้สึกรำคาญผมทรงนี้จัง มือใหญ่หยิบแว่นจากข้างที่เตียงขึ้นมาสวม แล้วทุกอย่างรอบข้างก็เริ่มชัดเจนขึ้นมาแล้ว ***************
"อ้าว ตื่นแล้วหรอเจ้าตัวเล็ก" เสียงที่คุ้นหูอยู่ทุกๆวันดังขึ้น เสียงของแม่
ชายหนุ่มยิ้มเล็กๆ "อีกแล้วนะครับแม่. . . ชอบว่าผมเป็นเด็กเรื่อยเลย" พูดพลางหอมแก้มแม่...สิ่งที่เค้าไม่อายที่จะทำเลยตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา "ก็แม่ไม่อยากให้เราโตนี่นา จะได้อยู่กับแม่ไปนานๆไง" แม่ตอบอย่างเอ็นดู มืออันอ่อนโยนก็ลูบหัวลูกชายไปด้วย "งั้นผมก็อยากให้แม่สวยอย่างนี้ไปตลอดเหมือนกันนะฮะ" ชายหนุ่มตอบแล้วก็รีบวิ่งหนีเข้าครัว หลบค้อนของแม่ได้ทันควัน "ไปกันใหญ่แล้วจ้ะ เรานี่ก็ชอบเล่นกะแม่อย่างนี้อยู่เรื่อยเลย...ว่าแต่หิวรึยังลูก " แม่ถามชายหนุ่มหลังจากค้อนลูกชายตัวแสบไม่ทัน "แฮะๆ หิวแล้วครับ เช้านี้ทำอะไรทานกันหรอฮะ?" ชายหนุ่มถามคุณแม่เบาๆ หลังจากทนหิวมาซักระยะแล้ว "แม่ทำโจ้กหมูไว้ให้เรานะ ทานก่อนแม่เลย เพราะวันนี้แม่ไปวัดกับคุณป้าน่ะลูก" แม่ตอบพลางยิ้มสดใส "ไปวัดหรอครับ ดีจังเลยฮะ เสียดายจังวันนี้โอติดเรียน ไม่งั้นไปด้วยแน่ๆครับ" ชายหนุ่มบ่นเสียดาย เค้าต้องห่างแม่อีกแล้วหรอเนี่ย "ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เดี๋ยววันหลังไปกับแม่แล้วก็น้องสาวเราด้วยก็ได้ พระที่วัดท่านก็ถามหาเราเหมือนกันนะ บอกว่าช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเลย" แม่ปลอบลูกชาย เหมือนรู้ว่าไม่อยากห่างจากแม่ "หรอครับ งั้นฝากเรียนท่านด้วยนะครับ ว่าโอจะหาเวลาไปให้ได้" ร่างสูงๆบอกกับแม่ นึกเสียดายที่ไม่ได้ไปด้วย "จ้ะ งั้นแม่ไปก่อนนะ เดี๋ยวคุณป้าเราจะรอนาน อ้อ อย่าลืมปลุกไอย์เค้าด้วยล่ะ เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ" แม่บอกลาพร้อมกำชับให้ปลุกน้องสาว พลางหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่ "รับทราบครับพ้ม" ชายหนุ่มตอบหยอกแม่ ตามองหญิงวัยกลางคนที่เขารักที่สุด เดินออกจากบ้านไป ***************
"ก๊อกๆ" "ไอย์ครับ ตื่นรึยัง? . . . พี่เข้าไปนะ" ชายหนุ่มร่างสูงเปิดประตูบานเล็ก เข้าไปในห้อง สายตาทอดไปยังร่างเล็กๆของเด็กสาวผมยาวสยาย ที่นอนอยู่บนเตียง ร่างบางลืมตาขึ้นช้าๆ มองเห็นคนตรงหน้า ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้กับผมที่ดูยุ่งเหยิงของคนตรงหน้า "อือ...อ้าว เช้าแล้วหรอคะ อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ชาย" น้องสาวทักพลางหอมแก้มพี่ชาย "อื้อ อรุณสวัสดิ์จ้ะ" พี่ชายประทับจูบที่หน้าผากน้องสาว เกือบสิบปีแล้วสินะ ที่เค้าทำอย่างนี้...ทุกๆเช้า "ไงมั่ง เมื่อคืนฝันดีแน่ๆเลย หน้าบานอย่างเงี้ย" พี่ชายนั่งลง ถามแกมหยอกน้องสาว "อะไรกันคะ พี่โอน่ะ แซวไอย์เรื่อยเลยน้า" โดนค้อนกลับซะแล้วพี่ชายขี้เล่น เคยคิดเหมือนกันนะ ว่าพวกเราสองคนถ้าโตมากกว่านี้ พวกเราจะเป็นเหมือนอย่างทุกวันนี้รึเปล่า "ไม่ต้องเลยๆ นี่เช้าแล้วนะ ไปอาบน้ำ แต่งตัวได้แล้ว แม่ทำอาหารเช้าไว้ให้แล้วแน่ะ" ร่างสูงพูด พลางประคองตัวน้องสาวที่ไม่มีท่าทีว่าจะลุกขึ้นสักที "ค่ะๆ ไปเดี๋ยวนี้แล้ว" เด็กสาวตอบพลางรับผ้าเช็ดตัวผืนโปรดจากมือพี่ชาย ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป "อ้อ ไอย์ครับ" โอรู้สึกจะนึกอะไรขึ้นได้อย่างนึง "หืม?" ไอย์หมุนตัวกลับมาถามร่างสูงที่อยู่ข้างหลัง "สุขสันต์วันเกิดนะ" โอยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางบอกในสิ่งที่เค้านึกได้ วันนี้วันเกิดน้องสาวสุดที่รัก รักมาก และหวงมากด้วย น้องสาวตาเบิกโพลง เหมือนเพิ่งนึกอะไรออกเหมือนกัน "จริงสิ! วันนี้วันเกิดไอย์นี่นา ลืมไปได้ยังไงเนี่ย ขอบคุณนะคะพี่ชาย" ไอย์ตอบพลางวิ่งไปสวมกอดพี่ชาย หอมซ้ายหอมขวา จนพี่ชายเริ่มเขิน ดีจังเลยนะ ยังมีคนจำวันเกิดเราได้ "พอแล้วๆ เล่นทำพี่เขินซะอย่างนั้น เด็กอาไรเนี่ย จำวันเกิดตัวเองไม่ได้" ถึงทีพี่ชายหยอกน้องสาวอีกครั้ง "ก็มันลืมนี่คะ...ไอย์ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า ขืนช้าโดนพี่ชายดุ ไอย์ไม่มีกะใจเรียนเลยล่ะ" แล้วเด็กสาวก็วิ่งเข้าห้องน้ำไป ทิ้งพี่ชายซึ่งกำลังเรียกสติกับการกระทำของน้องสาวเมื่อครู่นี้ ****************
"อ้าว แล้วแม่ล่ะคะพี่โอ?" เสียงน้องสาวแทรกขึ้นมาระหว่างทานอาหารเช้ากับพี่ชาย
"แม่น่ะหรอ ไปวัดกับคุณป้าน่ะ พี่ตื่นขึ้นมาก็กำลังจะไปแล้ว" โอเงยหน้าขึ้นตอบน้องสาว "หรอคะ งั้นเสาร์นี่เราไปวัดกันป่ะ?" น้องสาวถามต่อ คราวนี้พี่ชายอมยิ้มทันที "เอาสิ นึกยังไงถึงอยากไปวัดขึ้นมาน่ะฮึ?" "แหม พี่ชายก็... ช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีอ่ะค่ะ อยากสงบจิตสงบใจซักพัก" ไอย์ค้อนพี่ชายก่อนจะตอบ "อารมณ์ไม่ดี .. เป็นอะไรหรอ? เพราะพี่รึเปล่า? มีอะไรบอกพี่ได้นะ" โอรัวคำถามเป็นชุดอย่างช้าๆใส่น้องสาวตัวเอง ซึ่งทำตาโตหลังฟังคำถามจบ "หืม ใครจะอารมณ์เสียเพราะพี่ชายได้ลงคอล่ะคะ? ไม่มีอะไรหรอกค่ะ มีปัญหากะเพื่อนในห้องนิดหน่อยเท่านั้นเอง" เด็กสาวพยายามตอบคำถามพี่ชายให้ครบ "ใจเย็นๆนะครับ มีอะไรก็คุยกันนะ พี่เป็นห่วงนะรู้มั้ย" พี่ชายลดความเบิกบานลง "ได้ค่ะ แล้วจะบอก" น้องสาวยิ้มพร้อมรับคำ นี่สินะ พี่ชายที่เค้ามีความสุขเวลาอยู่ด้วย จะมีใครเป็นห่วงเรามากกว่านี้มั้ยนะ กลัวพี่เค้าคิดมากจัง. . . "อย่าลืมบอกพี่นะ ... เอ้า อิ่มรึยังจ้ะ เดี๋ยวไปเรียนสายจริงๆนะคราวเนี้ย" พี่ชายเร่ง หลังจากที่คุยกันซะนาน ***************** "เจอกันเลิกเรียนนะค้าพี่โอ" เสียงเล็กๆตะโกนไล่หลังพี่ชายที่กำลังเดินห่างออกไป
"โอเค หน้าหอสมุดนะ ไอย์นั่งเล่นกับเพื่อนที่นั่นตอนเลิกอยู่แล้ว แล้วเจอกันน้า" พี่ชายหันหลังกลับมาบอกน้องสาว ก่อนทั้งคู่จะเดินห่างกันออกไปมากกว่าเดิม To be continue.
---------------------------
แต่งไว้นานแล้วนะเรื่องนี้
เกือบปีเห็นจะได้
แรงบันดาลใจน่ะเหรอ?
น้องสาวครับ - คนเดียวเลย
นี่ถ้าเรามีน้องสาวอย่างนี้(จริงๆ)บ้างนะ
ทั้งรัก ทั้งหวงเลยล่ะ
เสียดาย...แม่ไม่ยอม 55+
ตามสัญญาแหละ ว่าจะเอาฟิคมาลง อ่านแล้วคิดยังไงก็เมนท์ด้วยเน้อ.... TO :
Me - อ่านหนังสือซะทีสิ จะสอบอยู่แล้ว
Amp - (เพิ่งไปอ่านบลอคเมื่อวาน) กล้าคุยกันแล้วหรอ? ... ดีใจจัง - พรุ่งนี้ไปเรียนมั้ย อยากให้ติวคณิตจัง Newz - ไม่สบายหายดีรึยัง พักผ่อนบ้าง ไม่มีแรงไปสอบไม่รู้ด้วยนะเออ (ทำไมแคร์เค้าจังเลยแกเนี่ย?) 6/6 - ถ้าเค้าไปกวนเวลาพวกเรา ... ก็ขอโทษด้วย - แค่อยากให้งานสุดท้ายของเรามันจบด้วยความประทับใจ ก็แค่นั้นเอง 7月15日 10 Aug 2005 - LoneManticวันนึง. . .ที่ผ่านไปอย่างเอื่อยๆ ผิดปกติแฮะ
|
|
|
